Lifestyle

Om heel eerlijk te zijn…

was 2016 een rollercoaster van jewelste. Goed, maar ook minder goed. En soms ook helemaal niet goed. 2016 was het jaar dat ik een boek uitbracht, een huis kocht en renoveerde, mee een nieuw online magazine opstartte en gewoonweg alles bleef doen wat ik op normale dagen ook zou doen: werken, proberen te sporten, tijd maken voor vrienden en tijd maken voor mezelf. Alleen werden de verhoudingen eens goed door elkaar geschud, zodanig dat ik soms het bos door de bomen niet meer zag met alle gevolgen van dien: mijn nachtrust werd omgezet naar 9uur durende coma’s waaruit ik maar erg moeilijk leek wakker te worden, mijn hoeveelheid sporten kelderde tot een absoluut minimum, mijn ademhaling raakte volledig ontregeld en tot slot deed ook ikzelf dat laatste. Ontregeld.

Om heel eerlijk te zijn… heeft de maatschappij best wel erg hoge verwachtingen. Van jongs af heb ik mezelf geleerd erg ambitieus te zijn: niets wordt in je schoot geworpen, niemand komt met een beloning aan je deur kloppen en ‘succes’ ervaar je niet van vandaag op morgen. Het is hard werken, één doel voor ogen houden en tot slot: gewoon écht doen wat je graag doet. Vooral dat. Toen ik de mooie kans kreeg van Uitgeverij Neno om een boek te schrijven, leek het alsof mijn American Dream realiteit werd. Hard werken werd dan toch beloond. En dus had ik zoals gezegd maar één doel voor ogen: een kei goed, vlot, amusant, leerrijk en gelukzalig boek op de markt brengen. Een boek waar iedereen die het leest slimmer, blijer en vooral gezonder van wordt.



“Hoeveel stuks heb je al verkocht?” “Gaat je boek bijna in tweede druk?” 
“Ga je een tweede schrijven?” “Ga je full-time bloggen binnenkort?”
“En, hoeveel verdien je daar nu eigenlijk mee?” 




Om heel eerlijk te zijn… werden momenten van intens geluk heel soms overschaduwd door momenten van twijfel: waar draait het nu echt voor anderen om? Niet dat ik me hier doorgaans door laat beïnvloeden, maar deze keer had het kennelijk wél een effect op mij. Ik was zo dankbaar voor al diegenen die me aanspraken en hun “Vanaf Vandaag”-geïnspireerde creaties het wereld wijde web instuurden, maar was kort daarna letterlijk ‘boos op de wereld’. (beeld je gerust een mokkend kind in de hoek van de kamer in).

Al die jaren, ook tijdens het bloggen, was en is het nog steeds mijn doel om mensen te inspireren, en ook die grootste stap te zetten naar een gezonde(re) levensstijl. Om mensen te bewegen, om net dat kleine verschil te maken. Helaas, dacht de grootschalige blogger-scene daar anders over. Doe gerust, koop je volgers, koop je likes, koop je comments. Er zijn mensen die gaan slapen met 2.000 volgers, opstaan met 12.000 volgers, en vervolgens er toch in slagen de aandacht te trekken van mediabureaus. Want, ook hier staat nog maar al te vaak kwantiteit boven kwaliteit! Ik zag hoe de attention-devil zijn ziel voedde met bereidwilligen, en rolde eens stevig met mijn ogen. “Hier doe ik niet aan mee” klonk het innerlijk protest. Dit gebeuren, in combinatie met een absurd tijdsgebrek (jezus, hoeveel tijd kruipt er in een renovatie?) zorgde ervoor dat mijn engagement naar mijn online presence (alsook de hoeveelheid waarop ik zou bloggen) lichtjes -understatement- onder nul schoot.

Plots dacht ik ‘Waar haalt iedereen zoveel tijd vandaan? Is mijn dag korter dan die van de anderen, want het voelt best wel zo aan!’ Een overvolle agenda baarde niet alleen mezelf, maar ook mijn omgeving zorgen. Want, dat is toch wat de maatschappij wou? “Meer, Meer. Geef ons meer!” Om heel eerlijk te zijn.. verloor ik mezelf even in kwantiteit, in plaats van kwaliteit. En da’s niet oke. Sinds begin 2017, nu ook de renovatie van ons snoezig-poezelig huisje achter de rug is, heb ik opnieuw meer stilgestaan bij ‘kwaliteit’. Weet je, dat er een tijd was waarop ik niet eens meer wist wat ‘rust’ voor mij betekende? “Blijf gewoon eens lekker thuis vanavond?” Dus je bedoelt, niets doen, en tijd verspelen, terwijl ik zoveel werk zou kunnen verzetten? Inderdaad, hopeloos. Gelukkig slaag ik er sinds kort weer in om -iets- meer tijd voor mezelf vrij te maken, ben ik opnieuw aan het sporten geslagen en vooral.. ga ik opnieuw meer bloggen! Mijn grote liefde, we waren elkaar even uit het oog verloren door de wazige media-mist, maar hebben elkaar weer teruggevonden! Het besef dat je jezelf niet mag spiegelen aan enkele soul-selling-digital-people, is gekomen.

Om heel eerlijk te zijn.. kan je geen 10 dingen tegelijkertijd doen, en ze allen afwerken op een manier waarmee jij tevreden bent. Je kan nu eenmaal geen keukenprinces, sportqueen, online-godin, best-girlfriend-ever, bouwvakster van het jaar, most-innovative-brain van het jaar zijn. Dat gaat niet. Wat je wel kan doen, is prioriteiten stellen, iets wat ik ondertussen heb geleerd van enkele erg lieve mensen.

Wat zijn de plannen? Elke dag sporten, elk uur meditatie, elke 4 uur een blogpost en een mister-proper-lege-agenda? Dat niet, maar wel kwaliteit en prioriteiten boven kwantiteit. Enkele keren per week uitvoerig sporten en hier intens van genieten, in het weekend mijn wollen sokken aantrekken, wifi afzetten en enkele chick-flick marathons erdoor jagen, wekelijks opnieuw enkele mooie gevulde en vooral leerrijke posts schrijven waar ik zoveel voldoening uithaal en tot slot.. schrappen op mijn lijstje wat niet hoort. Voor je het weet, ben je op 10 plekken tegelijk, om vervolgens 15 dingen tegelijkertijd te doen.. maar dan verlies je focus!

Om heel eerlijk te zijn… lucht dit op. De maatschappij verwacht veel, maar in the end ben jij het die het moet doen met jezelf, moet opstaan met goesting in de dag en moet gaan slapen met voldoening. Of je nu helemaal niets deed, of je hebt de naad uit de broek gewerkt voor je passie.. een voldoening is voor iedereen anders. Gehoord, meer-meer-maatschappij?